Ostatnio przypomina mi siÄ™ fragment Biblii mówiÄ…cy jak Ezaw – syn Izaaka sprzedaje swoje pierworództwo za miskÄ™ soczewicy.
I nachodzi  mnie taka przykra refleksja, że to my – nasze pokolenie jesteÅ›my takim Ezawem. Sprzedajemy siebie (wÅ‚asnÄ… duszÄ™, wÅ‚asne zbawienie) za miskÄ™ soczewicy tzn. wygody, przyjemnoÅ›ci, komfortu, różnych gadżetów: telefonów, komputerów, samochodów, modnych ciuchów, kosmetyków… wszystkiego co sÅ‚uży naszej próżnoÅ›ci, naszej pysze i egoizmowi….
A każde hasÅ‚o na temat rezygnacji z czegokolwiek wywoÅ‚uje krzyk buntu: jakim prawem, przecież, trzeba korzystać z udogodnieÅ„, i wszelkich wynalazków bo one sÄ… dla ludzi, trzeba dbać o siebie, dobrze – zdrowo siÄ™ odżywiać,
 

trzeba dbać o ciało!!!

A kto będzie dbał o ducha?

„Duch jest budowlÄ…,

ciało jako rusztowanie,

musi być rozebrane,

gdy budowla stanie”

– mówiÅ‚ Roman Brandstetter…
 

Dusza ludzka, jest jak piÄ™kny klejnot zamkniÄ™ty w piÄ™knej szkatuÅ‚ce, trzeba nam wiedzieć, że jednak, choćby nie wiem jak byÅ‚a Å›liczna szkatuÅ‚ka, to nie ona jest treÅ›ciÄ…, ale to co w niej zawarte… duch… duch nieÅ›miertelny… który zostaÅ‚ stworzony przez Boga i należy do Boga i po ziemskiej wÄ™drówce powraca do Boga…

Jak bardzo mamy skrzywionÄ…, przerobionÄ… mentalność….

Już nic nie rozumiemy, czym jest ofiara, poÅ›wiÄ™cenie, wynagrodzenie, post, pokuta…