Legion Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Zofia Grochowska
założycielka
Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Ja was wybrałem i was powołem, potrzebuję was i wzywam.

> Duchowość > Świadectwa > Małych Rycerzy

Zwycięstwo Chrystusa na Stadionie Narodowym w Warszawie

Na spotkanie z o. J. Bashoborą na stadionie w Warszawie czekałam wraz z córką od roku, od podjęcia o nim decyzji. Nasze oczekiwanie było pełne radości, nadziei i ufności. Miałyśmy pełną świadomość tego, że będzie to wielkie wołanie do Boga naszego, Ojca Przedwiecznego o miłosierdzie, ratunek dla naszej Ojczyzny, dla świata całego wołanie o Ducha Prawdy, Miłości, Pokoju i Jedności dla nas a także o ducha przebaczenia dla krzywdzicieli wewnętrznych i zewnętrznych naszej ojczyzny. Zdawałam sobie sprawę z tego, że wspólne uwielbienie Jezusa w mocy Ducha Świętego poprowadzone przez ks. Bashoborę z przedstawicielami władz kościelnych, licznymi kapłanami, ogromną rzeszą wiernych będzie skutkowało odradzającym deszczem łask Bożych tak potrzebnych naszej Ojczyźnie, stolicy i umęczonym coraz większymi problemami rodakom. Byłam uczestniczką wielu spotkań z o. Johnem, czytałam jego książki, słuchałam licznych z nim wywiadów, relacji ze spotkań, na których byłam nieobecna. Jego nauczanie i działalność była dobrze mi znana. Rozumiałam, że jego obecność w Warszawie jest wielkim darem Bożym dla naszego narodu.

Przyszłam na to spotkanie by wielbić Jezusa a też prosić Go o łaski dla rodziny, ojczyzny, wszystkich rodaków, o to by nasz naród doznał oświecenia, uzdrowienia, uwolnienia od złego ducha i tak odnowiony mógł wypełnić swoje posłannictwo dziejowe wobec świata.

Cały przebieg spotkania wyraźnie wskazywał na to, że Duch Święty czuwa nad nami i było one przez wielu "obmodlone". Panowała wszędzie atmosfera porządku, pokoju i wzajemnej życzliwości, nawet serdeczności.

Już przed 8 rano mogliśmy wchodzić na stadion. Uśmiechnięci wolontariusze przywitali nas prezentami w postaci płyt z pieśniami do Miłosierdzia Bożego i kierowali do właściwych sektorów, grzecznie informowali o wszystkim, pomagali wchodzić po stopniach starszym osobom. Odetchnęłyśmy z ulgą kiedy spostrzegłyśmy, że warunki w jakich będziemy spędzać te 12 godzin są nie tylko dobre ale wręcz komfortowe. Zadaszenie, klimatyzacja, bary, wygodne, duże łazienki z licznymi kabinami, obszerne platformy po których będziemy się mogli poruszać. Tuż obok nas jedna z dwóch sal Adoracji Najświętszego Sakramentu. Pełny komfort.

Byłyśmy straszone przez wielu, że nie wytrzymamy tych trudności, nie będzie zadaszenia. Obecność tak wielu ludzi nie da nam szansy korzystania z sanitariatów możemy zostać zgniecione w tłumie nie będziemy mogły wrócić do domu z powodu braku komunikacji.

Przyszłyśmy przed czasem i nawiedzenie stadionu rozpoczęłyśmy od Adoracji Najświętszego Sakramentu. Na stadionie były dwie ogromne sale Adoracji Najświętszego Sakramentu czynne i zapełnione adorującymi wiernymi i kapłanami jeszcze przed rozpoczęciem spotkania. Najświętszy Sakrament wystawiony był na tle biało -czerwonych kwiatów. Pięknie oświetlony. Od monstrancji spływały ku podłodze dwa pasy delikatnej materii podświetlonej na kolor biało-czerwony robiące wrażenie świetlistych promieni. Wszyscy klęczeli w ciszy, skupieniu… Nic nie zakłócało czci i szacunku należnemu naszemu Panu, co wydawało mi się nawet dziwne ze względu na dużą liczbę adorujących i wciąż przybywających ludzi. Po drugiej stronie sali - holu ustawiły się kolejki do spowiadających księży, którzy przybyli, by nas wspomóc duchowo i też swoim współbraciom. Wszyscy stali w milczeniu i całkowitej ciszy. Księża spowiadali w warunkach można rzec polowych najczęściej w pozycji stojącej. Czynili to z wielką miłością i oddaniem… spowiadali też siebie wzajemnie. Wśród adorujących z radością rozpoznałam ks. Jacka Skowrońskiego, moderatora naszej wspólnoty Legionu Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Przyjechał z daleka na to spotkanie. Widziałam go spowiadającego wiernych, a potem wśród księży celebrujących w czasie Mszy Świętej. Salę adoracyjną odwiedzałam wielokrotnie, spędzając na niej około 2,5 godzin. Panowała tam zawsze cisza, atmosfera pokoju i miłości.

Osobiście najbardziej cieszył mnie fakt, że na tych rekolekcjach z o. Boshoborą znajdują się nasze władze kościelne, biskupi, którzy witali nas poruszającymi przemowami oraz liczni księża. Stanowiliśmy wreszcie tak zawsze oczekiwaną jedność. Wiele miejsca o. John poświęcił Miłości Boga do nas, potrzebie uzdrowienia naszej relacji z Bogiem, kochającym nas Ojcem Niebieskim, którego jesteśmy ukochanymi choć często zagubionymi dziećmi. Pragnie on przywrócić nam godność dzieci Bożych przypominając jakże często, że jesteśmy prawowitymi królewnami i królewiczami, bo dziećmi Króla Niebieskiego powinniśmy więc powrócić do oczekującego Ojca, wyzwolić z pęt zniewoleń różnego rodzaju i stać Jego ambasadorami, głosząc słowem i czynem ewangelię. Podkreślał rolę Sakramentu spowiedzi oraz przebaczenia, bez którego nie możliwy jest nasz rozwój duchowy. Nauki o. Boshobory są znane i nie będę ich omawiać. To co zapamiętałam to wzruszającą pieśń śpiewaną przez młodą dziewczyną mówiącą o tym, że Jezus jest z nami tutaj. Mogliśmy słuchać jej pięknego głosu i włączać się w pieśń, której słowa pojawiały się na telebimie. Czuło się obecność Jezusa, która przenikała nas, płakałyśmy.

Zapamiętałam też to, że w pewnej chwili o. John powiedział wstańcie, wyciągnijcie ręce do naszego Boga, teraz Wasz Dobry Ojciec obejmuje was czule, każdego z was, uwielbiajmy go. Publiczność od razu zareagowała pieśnią uwielbienia, w którą wszyscy mogli się włączyć, dzięki tekstom pokazywanym na telebimach.

Msza święta odbyła się w ciszy i skupieniu. Nikt nie zakłócał sprawowania Najświętszej Ofiary, nie przeszkadzał, nie biesiadował czy w jakikolwiek sposób zachował się niegodnie. Wolontariusze z tablicami Komunia Święta prowadzili kapłanów do poszczególnych sektorów, rzędów. Nie musieliśmy się ruszać z miejsc. Mogłam spokojnie przyjąć na klęcząco Najświętsze Ciało naszego Pana. Po mszy świętej było wystawienie Najświętszego Sakramentu, który pojawił się pięknie podświetlony też na telebimach i rozpoczęło się wspólne uwielbienie Jezusa w mocy Ducha Świętego. Po przyjęciu Komunii Świętej nasze serca wypełnione Bogiem jeszcze bardziej ożyły miłością i wdzięcznością a języki rozwiązały się w modlitwie uwielbienia, powtarzając ją modliliśmy się w całkowitej jedności ze sobą i Bogiem. Nasze ręce połączone lub wzniesione do Boga, nasze usta, nasze serca połączone ze sobą i ze swym Stwórcą stanowiły jedno. W pewnej chwili prowadzący spotkanie kapłan ożywiony Duchem Świętym powiedział: "Ogłaszamy Twoje panowanie w naszym życiu! Bóg to nasz Pan i tylko On.” Wtedy nasze serca, nasze dusze, nasze ręce połączone i zjednoczone w uwielbieniu Boga, zdawały się bez końca powtarzać - "Bóg to nasz Pan i tylko On !","Bóg nasz Pan i ty i tylko On!”.

Nieustanne powtarzanie w mocy Ducha Świętego - "Bóg nasz Pan i tylko ON !!!" w zjednoczeniu serc. Razem z naszymi biskupami, kapłanami w trakcie uwielbienia go Na stadionie w Warszawie było zwycięstwem Jezusa na Stadionie Narodowym w Warszawie, Jego można rzec – intronizacją.
Wychodziłyśmy ze stadionu ożywione i bardzo szczęśliwe. Szłyśmy Mostem Poniatowskim w tą piękną pogodną noc całą gromadą. Wszystko wydawało nam się piękne oświetlony stadion który dopiero co opuściliśmy, światła na Wiśle. Serca nasze wciąż śpiewały „Bóg nasz Pan i tylko On !”, „Bóg nasz Pan i tylko On!”, „Bóg nasz Pan i tylko On!”.

P.S. Pragnęłabym też się odnieść do pewnej relacji ze spotkania na stadionie Narodowym, która dotarła do mnie drogą mailową, której autorką jak rozumiem jest p. Halina K.

Zwłaszcza do części krytycznej jej wypowiedzi tym bardziej, że jest rozprowadzana po różnych grupach modlitewnych i wspólnotach, które mogły być wypowiedziami tej osoby wprowadzone w błąd.

Pisze ona: „Niektóre formy modlitwy mnie zszokowały. Przede wszystkim forma Adoracji Najświętszego Sakramentu, z oklaskami i podskakiwaniami, dobre w tradycji afrykańskiej czy południowoamerykańskiej, w naszej jest elementem kompletnie obcym i sądzę szkodliwym, gdyż wprowadza zamieszanie i brak odpowiedniej dyscypliny. U nas szacunek i cześć oddaje się zwyczajnie w inny sposób.”

W innym Miejscu: „Niektóre sformułowania i gesty Ojca Johna Boshobory źle mi się kojarzyły. Podobnie oceniam styl zachowania księdza prowadzącego z jego pląsami wobec ołtarza. Niemiło było mi patrzeć na dziewczęta. Niektóre naprawdę nie potrafiły usiąść z szacunkiem i skromnie a siedziały naprzeciwko ołtarza.” Reakcje modlących i wielbiących Boga nazywa ta pani w innym miejscu egzaltowanymi.

Proszę mi wierzyć, że nie można było znaleźć w zachowaniu, sformułowaniach czy gestach O. Bashobory czegoś niestosownego. Owe sugestie są obraźliwe podobnie jak zarzuty do prowadzącego księdza, którego ta pani oskarża o to, że pląsał wokół ołtarza. Prowadził spotkanie, znajdował więc się przed ołtarzem i nie pląsał wokół niego. Podnosił ręce, żywo gestykulował, poruszał, nie okrążał, nie pląsał ani nie tańczył, ani wokół, ani przy ołtarzu.

Trzeba zauważyć, że krytyka tej pani i jej fałszywe oskarżenia uderzają w tych, którzy najwięcej dla tego spotkania uczynili. Nawet nie ominęła swą krytyką, młodych dziewcząt, które z taką miłością i poświęceniem tyle godzin pięknie śpiewały. Ostrzem największej krytyki dotknęła najpiękniejszy moment wielbienia Boga w czasie wystawienia Najświętszego Sakramentu, moment kulminacyjny, w którym Duch Święty wypełnił nasze serca swoją Miłością jednocząc nas ze sobą i Bogiem. Dla tej Pani były to reakcje egzaltowane, a sposób naszego wielbienia ze śpiewami, oklaskami, rzekomo podskakiwaniami niegodny, szkodliwy. No, cóż duch oskarżyciel nie może przeżyć widać swej porażki. Próbuje jak może dotknąć swoim ostrzem tych, którzy przyczynili się do niej najwięcej.

mr Maria z Warszawy

powr�t

wszelkie prawa zastrzeżone - 2014 - www.mali-rycerze.pl

d&h www.f-ski.pl