Zofia Grochowska
założycielka
Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Legion Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Ja was wybrałem i was powołem, potrzebuję was i wzywam.

> Wiara > Z życia Kościoła > Prześladowania

Polacy na kolana, musimy się gorąco modlić !

Bernard Antony

Antykatolicyzm i jego media we Francji

Piątek, 13 czerwca 2014 (02:08)

To, co w nazwie stowarzyszenia AGRIF (Alliance Générale contre le Racisme et pour le Respect de l’Identité Française et Chrétienne – Naczelne Stowarzyszenie przeciwko Rasizmowi oraz na rzecz Poszanowania Tożsamości Francuskiej i Chrześcijańskiej) odnosi się do rasizmu antychrześcijańskiego,. Wspomniany rasizm znajduje swoje odzwierciedlenie nie tylko w natłoku antykatolickich artykułów i wypowiedzi w mediach i przedstawieniach kinowych czy teatralnych kreujących określoną atmosferę wrogości, ale także w rosnącej liczbie przestępstw, takich jak profanacje cmentarzy i kościołów, a nawet wzniecanie pożarów.

Źródła

Kiedy Jan Paweł II przybył do Francji w 1996 r., by uczcić jubileusz jej chrztu i przypomnieć chrzest Chlodwiga z 496 r., zawołał wówczas: „Francjo, najstarsza córko Kościoła, co uczyniłaś ze swoim chrztem?”. Był to krzyk serca wielkiego Papieża świadomego rozmiarów naszej dechrystianizacji, która od tamtego czasu nie przestaje przybierać na sile.

Większość opiniotwórczych gazet nazywano trybuną myśli „filozoficznej” czy „oświeconej”. To one odegrały kluczową rolę w ideologicznym przygotowaniu rewolucji francuskiej, podczas gdy katolicyzm – we Francji na domiar złego zrujnowany w warstwie intelektualnej przez jansenizm – słabo się bronił pomimo solidnej postawy wiary sporej liczby kapłanów, zakonników i biskupów, z których tysiące zaznało męczeństwa.

Wraz z wybuchem rewolucji odnotowano nieprawdopodobny rozwój prasy, między 1789 rokiem a 1792 powstało ponad 500 tytułów. Wolność słowa, którą na początku przywoływano, była mitem: prasę monarchistyczną wyciszono, a sporo jej dziennikarzy zgilotynowano lub w inny sposób wymordowano.

Tak jak rozpadały się frakcje rewolucyjne, tak też działo się z ich organami prasowymi. Najbardziej ekstremistycznym, prostackim i krwiożerczym pismem była gazeta „Le père Duchesne”. Po dziś dzień stanowi ona punkt odniesienia dla anarchistycznych brukowców lewackich i antychrześcijańskich, jak kloaczny tygodnik „Charlie-Hebdo”.

Selekcjonowanie mediów

Po wojnie to decydujący okres dla negatywnych przemian, jakie dokonały się w prasie francuskiej. Spójrzmy na niektóre z jej wyróżników.

Prasa w 1945 r. w znacznej mierze przeszła pod kontrolę sił lewicowych i skrajnie lewicowych powołujących się na prawo do sprzeciwu. Znaczące dzienniki, jak np. „Le Provençal”, zostały odebrane ich właścicielom. Jednocześnie począwszy od 1956 r., główne szkoły dziennikarstwa zostały uznane przez doskonale zorganizowane środowisko dziennikarskie – coraz bardziej przesiąknięte wpływami lewicy i skrajnej lewicy.

Metody selekcji, włączania nowych członków, ideologicznego warunkowania były tutaj bardzo skuteczne, podobnie jak metody eliminowania garstki niekonformistycznych studentów przedstawianych jako reakcjoniści czy fundamentaliści – wystarczyło, by byli patriotami czy autentycznymi chrześcijanami.

Agenturalne uwikłanie i kolesiostwo, szczególnie trockistowskie, odegrały kluczową rolę zarówno w prasie, jak i w stacjach radiowych i telewizyjnych. Kulturowo świat mediów, w przeważającej mierze marksistowski, był zatem coraz bardziej jawnie antykatolicki. Nawet jeśli udzielano w nim głosu katolikom klasyfikowanym jako „otwarci”, tolerancyjni, postępowi, czyli innymi słowy: adeptom rewolucji w Kościele.

Polskie Stowarzyszenie Pax Bolesława Piaseckiego, potężne narzędzie komunistów służące do manipulowania katolikami, aby złamać opór Kościoła i polskiego Narodu, „wsparło” we Francji czasopismo „ICI” (Informations Catholiques Internationales), a także magazyn „La vie catholique” oraz inne coraz bardziej podszyte marksizmem organy dawnego wydawnictwa „Bonne presse”.

Dzisiaj tygodnik „La Vie” nie nazywa się już „katolicki”. Znajduje się w grupie dziennika „Le Monde” należącej do ziejącego nienawiścią antykatolickiego multimiliardera Pierre’a BERGE, homoseksualisty, sponsora propagandowych akcji środowisk LGBT. Ten arcybogaty „humanistyczny” patron lewicy bez żadnego skrępowania zadeklarował podle, że NIE WIDZI „różnicy między wynajęciem rąk robotnika a wynajęciem brzucha kobiety w celu wyprodukowania dziecka”.

W tym samym duchu bez zająknięcia oświadczył, że życzyłby sobie UNICESTWIENIA manifestujących przeciwko pseudomałżeństwom, przeciwko rzekomemu „małżeństwu dla wszystkich”.

Kolejny etap w antykatolickości mediów

Od blisko piętnastu lat skrajnie nienawistny i wulgarny antykatolicyzm już nawet nie jest skrywany. To, co jeszcze całkiem niedawno było karalne przez sądy, dzisiaj już nie napotyka najmniejszych przeszkód.

Sądy orzekają, że prawo naszego laickiego państwa nie zakazuje bluźnierstwa. A nawet że prawo do bluźnierstwa jest podstawą tej laickości! Że chodzi tu o obronę wolności słowa, w tym także szyderstwa.

Już wielokrotnie AGRIF ponosiło znaczne koszty w związku z oddalaniem jego skarg przeciw różnorodnym produkcjom (karykaturom, „sztukom” teatralnym, wystawom), które spokojnie można by określić mianem ekskrementacji bluźnierczej pornografii.

Niemniej trzeba też wspomnieć, że dzięki mec. Jérôme’owi Triomphe’owi, naszemu adwokatowi, AGRIF odniosło sukces, przyczyniając się do zakazania obrzydliwej wystawy sztuki współczesnej organizowanej w Metz. Sąd orzekł, że ekspozycja ta stanowiła „niemożliwy do przyjęcia zamach na ludzką godność”. Bez wątpienia uznał również, że mobilizacja katolików przeciwko antychrześcijańskiemu rasizmowi jest coraz większa i że lepiej jej nie lekceważyć. Ze smutkiem trzeba niestety zauważyć, że z wyjątkiem zaledwie kilku odważnych biskupów, którzy wspierają działania AGRIF, wielu członków francuskiego Episkopatu wybiera gnuśną letniość wobec wszelkich aktów nienawiści wymierzonych w cywilizację chrześcijaństwa.

Życzę, aby wielki Naród Polski lepiej niż mój przeciwstawiał się antykatolickiemu rasizmowi!

Bernard Antony tłum. Anna Bałaban

Autor jest publicystą i działaczem katolickim we Francji

Źródło: Nasz Dziennik

powr�t

wszelkie prawa zastrzeżone - 2014 - www.mali-rycerze.pl

d&h www.f-ski.pl