Legion Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Zofia Grochowska
założycielka
Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Ja was wybrałem i was powołem, potrzebuję was i wzywam.

> Duchowość > Rady i Praktyki Duchowe > Na trudny czas - ks. A.J.

(APB - 7) Gdy ktoś odchodzi nie ukoronowawszy swego dzieła

Jest wiele prawdy w stwierdzeniu, że stale buntujemy się wobec śmierci najbliższych nam osób, która zawsze przychodzi za szybko. Są jednak śmierci, które autentycznie przerywają nie tylko bieg ludzkiego życia, ale także i rozpoczęte i dalekie jednocześnie od ukończenia dzieła. Tego typu refleksja przeplatała się z bólem spowodowanym odchodzeniem z tego świata także takich wielkich postaci, bardzo zaawansowanych w swych ziemskich dniach, jak Jan Paweł II, Prymas Tysiąclecia ks. kardynał Stefan Wyszyński, brat Roger z Taizé, czy Matka Teresa z Kalkuty. To krytyczne doświadczenie stało się udziałem także odchodzącego z tego świata wieku 120 lat Mojżesza:

„Ze stepów Moabu Mojżesz wszedł na górę Nebo (…). Pan zaś pokazał mu całą ziemię Gilead aż po Dan, całą – Neftalego, ziemię Efraima i Manassesa, całą krainę Judy aż po Morze Zachodnie, Negeb, okolicę doliny koło Jerycha, miasta palm, aż do Soaru. Rzekł Pan do niego: ‘Oto kraj, który przysiągłem Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi (…). Pozwoliłem ci zobaczyć go własnymi oczami, lecz tam nie wejdziesz’. Tam, w krainie Moabu, według postanowienia Pana, umarł Mojżesz, sługa Pański (…). Izraelici opłakiwali Mojżesza na stepach Moabu przez trzydzieści dni (…). Nie powstał więcej w Izraelu prorok podobny do Mojżesza, który by poznał Pana twarzą w twarz, ani [równy] we wszystkich znakach i cudach (…). (Pwt 34, 1-5. 8. 10-11).

Dlaczego jest to doświadczenie trudne do zaakceptowania? Mojżesz tyle przecież uczynił dla swojego ludu, tak bardzo się dlań poświęcał, tak bardzo narażał. Ryzykował tak wiele idąc do faraona, przeprowadzając lud przez Morze Czerwone, prowadząc go przez 40 lat pośród szalonej spiekoty pustyni, wysłuchując tylu jego narzekań, będąc świadkiem buntów, broniąc tego ludu przed Panem... i oto teraz doświadcza Boga surowego, który kilkakrotnie zapowiedział mu, że nie wejdzie do Ziemi Obiecanej. A więc tyle wysiłku, tyle zmagań bez możliwości ujrzenia pozytywnego kresu tego wszystkiego. Na tym polega chyba przede wszystkim dramat ostatnich dni Mojżesza: zaakceptować Boga ciągle większego, niezmierzonego, Boga, którego poznał Mojżesz tak bardzo jak chyba nikt z ludzi, a jednak ciągle niezrozumiałego, niepojętego.

Dziś tak bardzo chciałoby się myśleć o postawie buntu wobec tego Boga zbyt srogiego, który pozwala jedynie ujrzeć kraj, do którego podążało się przez piaski pustyni pośród tylu przeciwności, i który teraz mówi: "Dałem ci go zobaczyć własnymi oczami, lecz tam nie wejdziesz" (Pwt 34, 4). Być może była to ostatnia pokusa pośród tej ostatniej sytuacji krytycznej Mojżesza: zbuntować się przeciw takiemu Bogu przesadnie surowemu. Cóż jednak przyniósłby ten bunt? Czyż nie lepszą nagrodą od wejścia do Ziemi Obiecanej na tym świecie jest wejście do tej Ziemi, którą obiecał nam Bóg po przekroczeniu granicy śmierci?!

Śmierć Mojżesza u progu tej ziemi, do której z taką determinacją prowadził lud wybrany stanowi istotny impuls dla nas. Tak łatwo jest przecież złorzeczyć Bogu, gdy odchodzi ktoś bliski, zwłaszcza, gdy uważa się, że jest on niezastąpiony, że jego śmierć jest przedwczesna, że odchodzi nie ukoronowawszy dzieła swego życia, że to przecież absurd, że jak Bóg mógł w ogóle na coś takiego przyzwolić, itd... Jedną z najpoważniejszych, choć niekoniecznie ostatnich, sytuacji krytycznych człowieka może zapraszać do zaakceptowania świadomości przemijania, do pokonania lęku przed śmiercią, bo przecież przemijanie w wymiarach tej ziemi jest dorastaniem do pełni życia w Bogu.

Śmierć jest najbardziej jednoznaczną formą odejścia kogoś, kto nie dokończył swego dzieła. Tych form odejścia jest oczywiście dużo więcej. Mogą być nimi: rezygnacja pośród doświadczenia znużenia, zmęczenia, czy przeżywanego zespołu wypalenia. Źródłem rezygnacji może być także zawiedzenie się na współpracownikach, których obdarzyło się wielkim zaufaniem i którzy nie stanęli na wysokości zadania, przedkładając własne cele lub interesy nad współpracę w tworzeniu wspólnego dzieła. Powodem rezygnacji może być natłok przeszkód pojawiających się w próbach spełnienia jakiegoś zamiaru lub przedsięwzięcia. Może być nim także słaba odporność psychiczna danego człowieka. Te i szereg innych jeszcze spraw może ukazywać, jak zróżnicowane może być podłoże odejścia, zaprzestania realizacji dzieła, które powinno lub mogłoby być realizowane.

Myśli do osobistej refleksji modlitewnej:

W jakich kategoriach, w jakiej perspektywie przeżywam śmierć bliskich mi osób? Czy w spojrzeniu na nią jestem w stanie wprowadzić świadomość, że życie zmienia się, ale się nie kończy?
Czy widzę, że bez perspektywy wieczności każda śmierć będzie jakimś absurdem, niedorzecznością?
Czy nie poddaję się zbyt szybko w obliczu piętrzących się trudności i przeciwności? Czy w sytuacjach tego typu wahań towarzyszy mi świadomość, że człowiek nierzadko osiąga siebie przekraczając siebie?

powr�t

wszelkie prawa zastrzeżone - 2014 - www.mali-rycerze.pl

d&h www.f-ski.pl