Legion Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Zofia Grochowska
założycielka
Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Ja was wybrałem i was powołem, potrzebuję was i wzywam.

> Duchowość > Rady i Praktyki Duchowe > Na trudny czas - ks. A.J.

(APB - 5) Gdy stajesz się nikim

Niezwykle łatwo jest stać się nikim. Jest to możliwe zwłaszcza w dobie kryzysu, w sytuacji niestabilnej gospodarki rynkowej, pośród scenerii ogłaszających upadłość kolejnych firm i instytucji. Nie tylko osoby pełniące intratne stanowiska, ale także zwykli pracownicy mogą wylądować na bruku, bez trwałych zabezpieczeń finansowych na przyszłość. Dzieje się to też, i to niezależnie od jakiegokolwiek kryzysu, na arenie działalności politycznej, gdzie niepomyślny wynik wyborów samorządowych lub parlamentarnych może znienacka przekreślić dobrze zapowiadającą się lub pomyślnie dotychczas rozwijaną karierę polityczną. Ktoś zajmujący się przez pewien czas polityką wyznał nie bez nuty goryczy: „ Polityka zawsze kończy się fiaskiem”. W takich sytuacjach ktoś ważny w danej społeczności politycznej, finansowej lub gospodarczej, staje się kimś, z kim inni przestają się liczyć. Dramatycznym przykładem gwałtownego zawalenia się kariery polityczno-ekonomicznej ukazuje nam Biblia w historii jednego z czołowych starotestamentalnych przywódców, jakim był Mojżesz.
Dzieje Apostolskie podają, iż "Mojżesza wykształcono we wszystkich naukach egipskich i potężny był w słowie i czynie" (Dz 7, 22). A mądrość Egiptu wówczas - jak podaje Carlo M. Martini w książce Życie Mojżesza, życie Jezusa, istnienie paschalne - była to "wielka mądrość, mądrość przysłowiowa, mądrość najstarsza, tak, że nawet Grecy uczęszczali do szkół egipskich, aby zrozumieć ich tajemnice. Tekst używa sformułowania: pose sofia, tzn. we wszystkich naukach: w naukach politycznych o bardzo dobrze zorganizowanym imperium, w naukach ekonomicznych o wewnętrznej strukturze gospodarczej, w naukach technicznych o piramidach, o sztuce wznoszenia wielkich budowli i ogromnych świątyń, a także w naukach kulturalnych o starożytnej kulturze osobowej i subtelnym życiu, jak to ukazuje malarstwo w grobowcach. Mojżesza, jak mówi tekst, wprowadzono w całe to bogactwo kultury ludzkiej".
Ten czas kształcenia, zdobywania wiedzy kończy się jednak doświadczeniem, które wprowadza Mojżesza w kryzys, ale równocześnie staje się dla niego nowym doświadczeniem Boga:
"Gdy skończył lat czterdzieści, przyszło mu na myśl odwiedzić swych braci, synów Izraela. I zobaczył jednego, któremu wyrządzano krzywdę. Stanął w jego obronie i zabiwszy Egipcjanina, pomścił skrzywdzonego. Sądził, że bracia jego zrozumieją, iż Bóg przez jego ręce daje im wybawienie, lecz oni nie zrozumieli. Następnego dnia zjawił się między nimi, kiedy bili się ze sobą, i usiłował ich pogodzić. «Ludzie, braćmi jesteście - zawołał - czemuż krzywdzicie jeden drugiego?» Ten jednak, który krzywdził bliźniego, odepchnął go. «Któż ciebie ustanowił panem i sędzią nad nami? - zawołał - czy chcesz mnie zabić, tak jak wczoraj zabiłeś Egipcjanina?» Na te słowa Mojżesz uciekł i żył jako cudzoziemiec w ziemi Madian, gdzie urodziło się mu dwóch synów" (Dz 7, 23-29; por. Wj 2, 11-15).
Czas spędzony w ziemi Madianitów staje się dla niego okazją do wzrostu. Poprzez doświadczenie, pośród którego Mojżesz umieścił na pierwszym miejscu siebie samego, swą moc, swe przekonanie o tym, że tylko on może być przywódcą, że tylko on może być wyzwolicielem i mężem opatrznościowym całego zniewolonego narodu, Bóg pozwala mu poznać skończoność i błędność niektórych jego konkluzji. Mojżesz staje tu przed problemem zaakceptowania Boga, który gasi ludzką pychę, ludzkie przekonanie o tym, że człowiek wie wszystko, że na wszystko ma receptę, że jest zupełnie niezastąpiony. I o ile tak łatwo jest zaakceptować Boga, który czuwa, opiekuje się, broni przed śmiercią, o tyle zaakceptować Boga, który koryguje, pokazuje skończoność czy wręcz bezsensowność niektórych ludzkich zamierzeń (zwłaszcza, gdy rodzą się one pośród ludzkiej pychy, pewności siebie) nie jest rzeczą tak łatwą. Może to jednak być trudny, ale twórczy okres zapraszający nas do wzrostu, który nie zaistniałby w nas, gdyby Bóg nie przyzwolił na przeprowadzenie nas przez czas jakiejś życiowej próby.

Myśli do osobistej refleksji modlitewnej:

Czy dociera do mnie świadomość, iż poprzez doświadczenie jakiejś życiowej klęski Bóg pragnie pokazać mi niewłaściwość pewnych mych koncepcji, teorii, zapatrywań, przekonań, konkluzji? A może czasami chce mi pokazać, że nie zawsze właściwe, słuszne sprawy, przedsięwzięcia, zamiary, czy projekty muszą wygrać, przebić się, zwyciężyć?
Czy jestem w stanie przyjąć tego typu doświadczenia także jako zaproszenie do wzrastania w pokorze serca?
Czy na drodze pokory staram się wówczas poszukiwać pełni prawdy o sobie, o mych możliwościach i pojawiających się przede mną nowych perspektywach?

powr�t

wszelkie prawa zastrzeżone - 2014 - www.mali-rycerze.pl

d&h www.f-ski.pl