Legion Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Zofia Grochowska
założycielka
Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Ja was wybrałem i was powołem, potrzebuję was i wzywam.

> Duchowość > Rady i Praktyki Duchowe > Na trudny czas - ks. A.J.

(APB - 1) Gdy trzeba pozostawić dotychczasowy świat i iść w nieznane

W ostatnich dziesięcioleciach co najmniej trzykrotnie wielu naszych rodaków doświadczyło trudnego, trwałego lub czasowego, rozstania z Ojczyzną.
Po raz pierwszy stało się to w powiązaniu z tragedią II wojny światowej, gdy najpierw hitlerowski faszyzm, a w jej końcówce i po jej zakończeniu totalitarny komunizm nie gwarantowały takiej wolności, pośród której wielu Polaków mogłoby mieć nadzieje na w miarę spokojny żywot.
Drugim okresem wielkiego exodusu z polskiej ziemi był czas po wprowadzeniu stanu wojennego, związanego z bardzo drastycznym zawężeniem wolności oraz poczuciem braku perspektyw na przyszłość.
Trzecim okresem stał się czas budowania III Rzeczpospolitej, a zwłaszcza stwarzające nowe możliwości migracyjne wstąpienie Polski do Unii Europejskiej. Szczególnie w tym ostatnim okresie ruszyły „za chlebem” do państw Europy Zachodniej i na inne kontynenty miliony obywateli naszej Ojczyzny. Był to dla nich lub jest czas trudnego rozstania nie tylko z rodzinnym domem i krajobrazem, ale także nierzadko z najbliższymi członkami własnych rodzin. Niestabilna sytuacja prowokowana przez aktualny kryzys, ogarniający wiele państw dzisiejszego świata, sprawia, że w dalszym ciągu trwa przemieszczanie się, połączone z poszukiwaniem kolejnych miejsc, w których można byłoby znaleźć nadzieję na w miarę stabilną pracę i znośny żywot.
To poczucie tymczasowości miejsca pobytu, niepewności pracy, może być doświadczeniem frustrującym, czy wręcz przygniatającym.
Czy można spojrzeć na niektóre przynajmniej jego aspekty na bazie głębszego odwołania się do mądrości Biblii? Pewnym drogowskazem w tym zakresie może być to, co przydarzyło się Abrahamowi.

Abraham jest tym, którego Pan prowadzi. Ten czas bycia kierowanym przez Pana jest dla niego czasem przejścia przez ostrą próbę, ostre doświadczenie, ostry kryzys. Bóg mówi mu:

"Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę.
Uczynię bowiem z ciebie wielki naród,
Będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem.
Będę błogosławił tym, którzy tobie błogosławić będą" (Rdz 12, 1-3).

Po to, by zyskać tę nową ziemię ma porzucić tę, którą już posiada. Ma stać się prawie niczego nie posiadającym, pielgrzymem. Ma doświadczyć w pewnym wymiarze losu tułacza. Oto próba, przed którą stawia go Bóg. To Abrahamowe opuszczenie rodzinnego domu i ziemi ojca jest odwiecznym symbolem porzucania przestrzeni własnych pewności, pozostawiania tego, co jest mi tak bardzo drogie, bliskie, z czym jestem niezmiernie związany, by otworzyć się na niewiadome, nieznane, na coś, co nie zawiera w sobie żadnej pewności, żadnego logicznego zabezpieczenia.

Wejdźmy w głębię tego Abrahamowego opuszczania swojej ziemi. W sercu Abrahama mogło rodzić się pytanie: dobrze, wyruszę, pójdę, ale co będzie dla mnie drogowskazem? Co będzie dla mnie znakiem, że mam iść w tym kierunku, a nie w innym? Drogowskazem mogły być dla niego tylko gwiazdy na niebie. Tu jednak rodzi się kolejny problem: one bowiem są, ale tylko w nocy. One są, ale widzę je nie w każdą moją noc. One są, ale nie mogę ich dotknąć. One są, ale nie przynależą do mnie. Nie mogę ich sobie przywłaszczyć. Tak delikatne, słabe, tak nieuchwytne znaki zdaje się dawać Bóg tym, którzy przechodzą przez czas próby. By poruszać się pośród horyzontu wiary trzeba wznieść swój wzrok do góry, wznieść go ponad horyzont własnej doczesności i trzeba pojąć, że znaki pośród mojej wiary same domagają się wiary, bym mógł je przyjąć właśnie jako znaki dawane przez Boga.

Nie tylko na tym polega jednak trud tej próby. Abraham mógł postawić pytanie kolejne: jeśli wyruszę, kiedy tę ziemię nową ujrzę: za miesiąc, za rok, za lat 40 (tak, jak potem przez 40 lat będzie wędrował Naród Wybrany do swojej ziemi nowej). A może nie dojdę tam wcale, gdyż może tej ziemi nie ma? Może to wszystko, co słyszę jest tylko jakimś złudzeniem, iluzją, zwłaszcza, że ten sam głos mówi: "Uczynię z ciebie wielki naród" (Rdz 12, 2a) a przecież on jest stary i jego żona też i w dodatku niepłodna... Czemu więc zawierzyć: temu nielogicznemu głosowi mówiącemu o innej ziemi i o potomku, czy też ludzkiej logice, która podpowiada: przecież masz już ziemię, po co szukać innej. A dziecka nie będziesz miał już nigdy. Trudno, takie sytuacje zdarzają się. Przed taką próbą staje Abraham. To nie jest tak, że Bóg mówi mu: porzuć tę ziemię, którą tu masz i zobacz, tam jest ta ziemia nowa, którą ci daję. Nie, ty musisz wyruszyć i iść. Kiedyś do tej nowej ziemi dojdziesz. Kiedy? Zaufaj.

To pozwala zrozumieć, że jedynym sposobem, żeby zawierzyć jest zawierzyć, że jedyną drogą do zawierzenia Bogu jest zawierzenie. Taka postawa zdaje się zawierać w przekonaniu:
- Widzisz gwiazdy?
- Tak.
- A więc możesz być spokojny. Bóg pozostanie wierny temu, co przyrzekł, będzie wierny swemu przymierzu.

Abraham jest zapraszany, by uwierzyć pośród tego, co po ludzku wydaje się zupełnie niemożliwe. Ma wyruszyć, porzucić swą ziemię, przedłużając w ten sposób niejako dolę Kaina, który też musiał porzucić swą ziemię. Ma przez długi czas żyć w rzeczywistości, która po ludzku zdawała się być przestrzenią Bożego przekleństwa, gdyż nieposiadanie ziemi i brak potomstwa odczytywano wówczas jako ewidentne znaki Bożego przekleństwa.
Abraham spośród tej sytuacji, stanu, czasu, które zdają się być przekleństwem, jest w stanie zawierzyć Bogu, zaufać Mu i ten stan zawierzenia Mu wprowadza go w rzeczywistość Bożego błogosławieństwa, wyrażającą się w zawierzeniu, w pełnej więzi, w komunii z Bogiem. To zaufanie staje się jednak w tym czasie szczególnie trudne, gdyż Bóg jawi się Abrahamowi jako Bóg zły. Nie dość, że nie dał mu potomstwa tak istotnego dla ówczesnego człowieka Bliskiego Wschodu, to na dodatek, jakby chcąc spotęgować ból, tenże sam Bóg odbiera mu ziemię ojców, z którą Abraham, jak każdy semita, czuł się związany więzami niezmiernie mocnymi, trudnymi do wyobrażenia dla nas, ludzi innej epoki, innej nacji i innej kultury. A jednak pośród sytuacji, która zdaje się być przekleństwem, Abraham poprzez swoją postawę zawierzenia otwiera się na Boże błogosławieństwo i tą swoją postawą przeobraża czas przekleństwa w czas błogosławieństwa.

Myśli do osobistej refleksji modlitewnej:

Co skłoniło lub skłania mnie do opuszczenia rodzinnego domu, mojej małej lub wielkiej Ojczyzny: przymus, konieczność, niezbędność poszukiwania środków do życia, kaprys, chęć przeżycia przygody, wyrwania się z monotonii dotychczasowej codzienności, romantyczne spojrzenie na łatwą możliwość realizacji moich marzeń, przekonanie o łatwości zdobycia intratnej pracy i związanej z nią większej kasy, przeświadczenie, że dotychczasowe horyzonty mego życia za bardzo mnie krępują, pragnienie oswobodzenia się lub wręcz ucieczki od trudów lub pokomplikowań obecnego życia, czy jeszcze coś innego?
Czy pośród złożoności przeżywanej w takich okresach doświadczam przynajmniej czasami Bożego prowadzenia? A może czasami dostrzegam je później, gdy zdobywam się na refleksję nad drogami mego życia?
Czy niezwykle delikatne zazwyczaj znaki, poprzez które stara się dotrzeć do mnie Bóg, są dla mnie zbyt mgliste, nieczytelne, zbyt słabe, bym mógł je przyjąć jako znaki od Boga pośród trudnej, niezrozumiałej dla mnie lub czasami wręcz brutalnej rzeczywistości, którą przeżywam?

powr�t

wszelkie prawa zastrzeżone - 2014 - www.mali-rycerze.pl

d&h www.f-ski.pl