Legion Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Zofia Grochowska
założycielka
Małych Rycerzy Miłosiernego Serca Jezusowego

Ja was wybrałem i was powołem, potrzebuję was i wzywam.

> Vox populi - Vox Dei > Zeszyty Siostry Medardy > Śpiewna Dziewica 1943-44

s. Medarda: Anioł Pański - Śpiewna Dziewica (Magnificat) 1943-44

(…) Anioł odezwał się: „Duch Święty zstąpi na Ciebie, a co się z Ciebie narodzi świętym jest”. Słysząc te słowa odpowiedziałam: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. Chcę tutaj wypowiedzieć światu, jak bardzo modlitwa Anioł Pański Mi się podoba i jak bardzo pragnę, by Mnie pozdrawiano po trzykroć dziennie, przypominając Mi wielkość łask, które odebrałam od Boga przez uniżenie i modlitwę natarczywą.(…)

(…) Dusza modląca się i uniżona może być tak samo „łaski pełna”, jak Ja, gdyż przepełniona jest Bogiem.(…) Modlitwa ma to w sobie, że jeżeli się modlimy z wiarą, uniżeniem, czyni takie cuda, jakich Syn Mój dokonywał w cudzie rozmnażania chleba. Dusza modląca się z wiarą jest potęgą i chodzącym cudem.(…)

(…) Śpiewałam hymn pochwalny ku czci całej Trójcy Świętej wołając: „Uwielbiaj, duszo Moja Pana i rozradował się duch Mój w Bogu, Zbawicielu Moim”. To było pierwsze Moje Magnificat nie wypowiedziane słowami, lecz dusza Moja była rozśpiewana. Dlatego kazałam Ci dać tytuł „Śpiewnej Dziewicy”.(…)

(…) Dusze, które przyjmują Syna Mego w Komunii świętej, mogą śpiewać to samo, co Ja śpiewałam, bo wtedy Bóg wciela się w nich.(…)

(…) Każdy, kto z wiarą mówi: „Błogosławionaś Ty między niewiastami”, co znaczy błogosławiona między duszami, napełnia Mnie wielką radością. (…)

(…) Wiele chwały Mi się oddaje, kiedy Mnie czczą jako Dziewicę, ale jeszcze większą chwałę przynosi mi miano, w którym nazywają Mnie Matką, Matką i Dziewicą, bo wtedy, gdy Anioł Pański zwiastował Mi: „Oto poczniesz i porodzisz Syna” i stałam się Matką Boga, wtedy „rozradował się Duch Mój w Zbawicielu Moim”.(…) Wiele dusz czci Mnie jako Niepokalaną.(…) Ale pragnę i to bardzo pragnę, aby mnie czcili również jako Dziewicę i Matkę. Wezwanie to: „Niech będzie pochwalone imię Dziewicy i Matki”, przynosi Mi wielką chwałę. Przynosi wielką chwałę Memu Macierzyństwu i całej Trójcy Świętej, bo Jej to jest dzieło. Pragnę, by hasło to było tak rozpowszechnione, jak: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. (…)

(…) Pragnę, by był rozpowszechniony „Cudowny Medalik”, bo jest w zaniedbaniu... Dlatego nazywa się „Cudowny”, gdyż przez jego moc dokonam cudów, które przejdą oczekiwania ludzkie. (…) Na Cudownym Medaliku są dwa Serca. Nikt się nad tym nie zastanawiał, że jak Serce Mego Syna jest czczone i odbiera hołd Intronizacji w kościele Bożym, tak pragnę i Ja, aby intronizowano razem i Moje Serce..., bo Serce Syna Mego i Serce moje, to jest jedno.(…)

Pełna treść zeszytu "Anioł Pański - Śpiewna Dziewica (Magnificat) 1943-44" (PDF) - kliknij tu

Pełna okładka " w PDF - kliknij tu lub na obrazek

Tekst źródłowy

Siostra Medarda wkrótce po złożeniu ślubów jako Siostra Serafitka została posłana do Poznania z poleceniem przygotowania terenu pod budowę klasztoru. (…) Ofiarowała się na cierpienia za kapłanów i ofiarę tę do końca życia ponawiała, ofiarowała się też za niegodne matki. Ofiara za kapłanów została przyjęta w ten sposób, że przez – zdaje się - 47 lat cierpiała krwotoki z nosa, czasem tak gwałtowne, że traciła przytomność. Były częste, w niektórych okresach codzienne. „Ciocia Medzia” jak ją nazywano zmarła w opinii świętości w 80 roku życia (1893-1973).

W wypowiedziach s. Medardy nie było sprzeczności. Raz wypowiedziane zdanie o duszy potwierdzało się w pewnych jej wypowiedziach po dłuższym czasie, czy to o żyjących czy o zmarłych. Tłumaczyła nam, że to co słyszy jest w jej jaźni, a nie w umyśle, dlatego nie pamiętała, co powiedziała kiedyś. Gdy jej raz przeczytałam ustęp z jej podyktowanych tematów, była zadziwiona „jakie piękne”, a przecież nie pamiętała, że niedawno każde słowo sama dyktowała. Było tych tematów dużo (zob. str. 16). Tematy te siostra zaczęła dyktować już przed II wojną światową na polecenie swego ówczesnego spowiednika i kierownika duszy – ks. Aleksandra Żychlińskiego.

Po wojnie zostały one rozesłane na Misje i czytane są – można powiedzieć – we wszystkich krajach. Podobno nawet w niektórych wyszły w druku, w Belgii zabiegano o imprimatur.” (Świadczenie - Prof. Janina Thomasówna)

powr�t

wszelkie prawa zastrzeżone - 2014 - www.mali-rycerze.pl

d&h www.f-ski.pl